ASO

Napakasama ng pakiramdam ko, magmula sa kuko hanggang sa split ends ko. I feel really bad. Iningles ko lang para sa mga maaarteng bumabasa ng blog ko na nagsasabing "Tagalog talaga?"

Ginusto mo na ba'ng maging ibang tao? Kahit sino huwag lang kung sino at ano ka ngayon? Naisip mo na ba na hindi ka karapat-dapat? Ikaw ba ay nalulungkot, nalulumbay at nananamlay? Masakit ba ang kasukasuan mo? Magpatingin ka na. Sakit na 'yan. "wala kang choice" kung dinadapuan ka ng matinding sakit. Wala kang choice kung mamamatay ka na, wala kang choice kung hindi mo kayang tapatan ang pagmamahal na hinahanap niya. Wala kang choice.

Ang galing talaga ng tao, pag nasasaktan tumatalino. Nagpapagupit ng parang pang grade 5 at nagsasalamin kahit walang grado. Bakit ba buhok ang unang pinagti tripan natin? ... Sa loob loob mo, para maiba naman pero ang totoo naghahanap ka lang ng atensiyon, na baka sakali ay mapansin niya ang bagong gupit mo. Dadaan ang maraming mga araw at mga bote ng beer. Hanggang sa mapagisip-isip mo na mukha ka nang pitsel na gasgas sa dami ng nainom mo. Unti unti aayusin mo ang sarili mo at sasabihin sa sarili ng pabulong, sa mahinang mahinang boses, habang nakatingin sa malayo, hingang malalim at higop ng kape..."I WILL NEVER LET ANYTHING OR ANYBODY HURT ME AGAIN..." Hithit ng yosi.

Tumitibay nga ba tayo 'pag nasasaktan? Matibay ka ba kapag tinatakasan mo ang mga hindi maiiwasan? Matibay ka ba kapag winawaksi mo sa isip mo ang mga nagpapalungkot sa iyo? Kapag tinatakbuhan mo ang pag-ibig kapag nakakaramdam ka ng kirot? Talikuran ang commitment dahil ayaw mo na umasa? Matibay ka ba? Nagbibingi bingihan ka kapag nakarinig ka ng masakit na mga salita. Pinapagpag ang ulo 'pag nalulungkot ka. Naghahanap ng ibang maiisip, lumilinga linga, tumatawa ng parang tanga lang. Ah, matibay.

---

Hindi ka na nasasaktan. Maaaring napakagaling mo nang umilag sa battlefield ng buhay na inuulan ng sibat ng pagsubok.

Nagiging makasarili na ata ako sa tuwing sinasabi ko na hindi ko hahayaang masaktan ako sa pagmamahal. Dahil kasama sa pagmamahal ang sakripisyo. Parang sinabi kong huwag na lang magmahal kung mahihirapan din lang.

ภ๏ ςђ๏เςє

Sabi ng kaibigan kong si Petsi "starting again"...

Napag isip ako nito dahil ang galing talaga ng tao. Kapag napapanat* na ang buhay ay maaaring magsimulang muli. Kailan ba nagsisimula ang isang bagay o ang panibagong buhay? Kailan ito natatapos? (sign opda cross) ...

Starting again ...?

Gaya ng sa marami sa atin, tayo'y nabibigyan ng maraming pagkakataon para baguhin ang buhay, nasa sa atin na lang kung anong klase ang panibagong buhay na uumpisahan natin. Para sa akin, ang pag uumpisang muli ay nangangahulugan ng pagbabago sa ginagalawan natin. Pwedeng paglipat ng bahay, pag iwas sa mga tao, lugar at bagay na naging sanhi ng nakalipas na unos sa buhay natin, o maari ring mga dating kinagawian na nagdulot sa atin ng sakit sa pisikal, sakit sa ulo, sa damdamin, sakit sa balat, sama ng loob at sama ng tiyan.

Start right

Maari kasing mag umpisang muli ng maraming beses pero kadalasan ay sa mali. Hindi ako anak ng propeta kaya maging ako man ay biktima ng pagkahilig sa pagumpisa ng mali. Sabi nila dapat raw ay mag umpisa sa sarili. Sabi yan ng titser ko sa elementarya, prof ko sa kolehiyo at ni boy prito.

Ang pinakamadali at hindi masyadong matalinghagang paliwanag ko diyan ay ang pag iwas na lang sa mga kagaguhang pinag gagawa natin dati, bawasan ang eksibisyon sa buhay, pag-iisplit, cartwheel at panonood ng telenobela. Bukod sa mga nagawang 'di maipaliwanag na katangahan, ay ang pag iwas din sa mga hindi pa nagagawa. Hindi naman requirement sa buhay ang ubusin ang nasa listahan ng demonyo na mga katangahan. Puwedeng maging simple ang buhay, masaya at walang kumplikasyon. Nagtataka ako sa mga tao na parang gustong gusto nila ang nasasaktan. Ang hilig nilang pumili ng mga kasama na alam nilang lolokohin lang sila at sasaktan. May mga tao rin na aliw na aliw magkaroon ng desenyo sa mukha na parang pasa ata iyon. Baliw ka ba? Ang lupit talaga hindi lang ng mga nananakit ng babae kundi ng tripping ng mga taong nananatili pa sa ganoong kalagayan.

No Choice... hmm

Ang pakahulugan ng Newton's Insight Encyclopedia Vol. XI doc98 footnote - "Isang uri ng pagtakas sa realidad... Kawalan ng paniwala at dangal sa sarili. Ang mga taong nagsasabi nito ay sadyang tumatakas sa hamon ng maayos na buhay... Sila ay nangangailangan ng atensiyon sa kalusugang mental at pagbasa sa mga blog ni emsok..."-P.C. Almaden.

Isa talaga ito sa mga pinaka nakakaasar na maririnig mo sa isang tao. Kung mayroong empowerment, kung ano man ang pakahulugan ng bagay na iyon, ay ito ("No Choice") ang pinaka deretsong kabaligtaran. Maririnig mo ito sa mga taong mahina ang loob, mabababa ang tingin sa sarili at takot harapin ang pagbabago. Gawin mo ang alam mong nararapat. Hindi mo kailangan gawin ang mga ayaw mo o hindi nakapagpapasaya sa iyo. Hindi dahil sa walang pumipilit sa iyo na gawin ito, kundi dahil walang makakapilit sa iyo na gawin ang mga bagay na hindi mo gustong gawin. Punitin natin ang ating mga sedula!


Pagkagising mo pa lang sa umaga ay magdedesisyon ka na kung babangon ka na o hihintayin mo pang sumbatan ka ng nanay mo para bumangon ka at mag almusal ng sermon kung bakit late ka na naman sa iskuwela o sa trabaho. Sabihin na nating wala ka sa sarili mo at bumangon ka kaagad ng hindi na kinailangang mapaos ang alarm clock mo, magdedesisyon kang muli kung maliligo ka ba o hindi. Mag dedesisyon ka kung magsisipilyo o hindi. Magsa syampu o hindi. Mainit na tubig o hindi. Mag aalmusal o hindi. Itlog ba o tuyo. Kanin o tinapay. Kakain pa o awat na. Tubig lang o kape. Babalik ba sa kama o papasok na. Mag di dyip o maglalakad. Lahat ng iyan ay ikaw ang nagdedesisyon.

PILOSOPO!

Kung biniyayaan ka ng matinding pagkapilosopo ay iisipin mong "Paano kung mahirap ako at naglalakad lang ako imbes na sumakay ng dyip o magtaxi, tuyo lang ang ulam ko dahil iyon lang ang mayroon. Hindi ako babangon dahil wala akong trabaho. Hindi ako makakapagsepilyo dahil wala kaming toothbrush dahil mahirap lang kami. Nakakaasar ka. Hihintayin mo pa bang sagutin ko iyan?

Choice mo parin ang lahat ng iyan. Umpisahan mo ulit ang blog ko, pumikit ng tatlong beses, dalwang ubo at isang split hanggang maintindihan mo ang punto ko. Lahat ng iyan ay pinili mo at hinayaan mong mangyari sa iyo. Kung nasaan ka man ngayon, kung ano man ang ginagawa mo, kung sino man ang boypren mo, kung ano man ang ulam mo ay CHOICE MO. Lahat tayo ay hinainan ng buhay na tayo ang magdedesisyon kung paano natin patatakbuhin. Lahat tayo ay may kakayanan magdesisyon ng mga bagay na ikasisiya natin at ikapapahamak natin.

Ang magsabi na wala silang choice pogi.

Sinulat ko ang blog na ito dahil naasar ako marinig ang mga taong walang magawa para maayos ang problema nila. I've no choice.









*Panat- isang uri ng salita na ginagamit para mailarawan ang kahit anong bagay na negatibo.

ex. Panat ang buhok mo... Panat na talaga ang buhay ko... Panatero ka talaga (kapag pinahiya ka)

Wala pang title

Bratattatatat!... Bratatt!... Brat! Braatattat! "Oi 'tangna mo junjun andiyan ka pala sa kabila!" Yan ang pangkaraniwan mo nang maririnig ngayon sa bawat kantong madaanan mo kung susubukan mo'ng maglakad mula sa kanto hanggang sa bahay niyo. Makikita ang mga batang edad 8 hanggang 38, nanggigitata at nakatutok sa computer screens sa madilim na silid ng kompyuter shop na parang mahuhulaan mo na ang amoy dahil na rin sa paskil ng masungit na may-ari - "Bawal Maglaro and Hindi Naligo". Kung malampasan mo ito ng hindi pa sumusuot sa utak mo ang mala demonyong halimuyak ng nasabing palaruan sa unang kanto, ay mapapansin mo ang mga nakauniporme pang mga kabataan na nagtutumpukan sa labas nito. At kung pakikinggan mo ang usapan ay iisipin mong sabog ka o di kaya'y nasa planeta ka ata ng mga salamangkerong hayskul. Para bang sa ilang saglit lang ay lalabas na ang tropa nilang si Harry Potter. Ito ay dahil sa mga pinag uusapan nilang mga kapangyarihan nila tulad ng Wonder powder at healing potion. Bagong drugs kaya ito?... Tuloy sa paglalakad. Mukhang 'di mo kayang bilhin ang mamahalling droga. 1065859852965950+2



3620+

62+62

32+

62562

6352;lmo;jlk;/;lknkbnhnghtyfuft8yh78yh7uhu521

0



3232615161156jbhu-0



25



Nag aamok ang bestfriend ko. Balik sa kuwento.



Kapag narating mo ang susunod na kanto ng hindi ka pa na ta-transform sa palaka ng mga nadaanang salamangkerong hayskul, ay mapapansin mong iba naman ang tripping dito. Walang paskil ng "Bawal Maglaro ang Mabaho". Aba, kaaya-ayang pasukin. Mukahang malamig, tahimik at may lighting epeks pa. Hindi naman ako nagmamadali kaya inusyoso ko ang laman nito. Pagpasok ko ay tahimik ang lahat at tila mga operator ng PLDT dahil sa mga nakasukbit na mga headset at may mga kausap sila sa webcam. Dito ka makakakita ng mga kakaibang uri ng mga nilalang.



Nakakatuwang makita na kapaki-pakinabang ang teknolohiya para sa mga kabataan sa ngayon. Tulad ng nakita kong neneng na malamang ay nasa mga edad 12 na mas mabilis pang magtype kaysa sa akin. At! hindi tumitingin sa keyboard. Galing ah... Magpapaturo sana ako ng typing expertise niya pero hindi ko na inabala dahil mukhang abala siya sa pagre-research sa internet. Makalipas ang ilang saglit ng pagkakangiti ko sa neneng ay agad itong nasira at ako'y naalibadbaran ako makalipas ang mga limang segundo nang makita ko ang katabi ng pobreng nene na hindi ko mailarawang uri ng halimaw na tila umahon pa sa kaibuturan ng lupa. Parang puwede mo nang taniman ng kamote ang pisngi nito sa kapal ng foundation, nagmumurang noseline, at walang sing tingkad na blush on na parang sinapak ni Chuk Lidel ng UFC. Wakanangjolens talaga. Kulang na lang ay madurog ang webcam sa tindi ng pagkakaduldol niya ng kaniyang dibdib rito, malamang ay para takutin ang kausap na 'kano. Mga 2 segundos pa ay napagtanto kong inaakit niya pala ang kausap sa pamamagitan ng kaniyang dibdib. Ah... sabi ko sa sarili ko, kaya pala hanep sa pula ang pisngi nito ay dahil malamang nasampal ito ng tatay niya dahil sa pagsira nito sa kutson ng silya nila para ilagay sa dibdib. Mukhang tuwang-tuwa naman ang kausap nitong porener, na malamang ay tumitira ng mamahaling katol sa Amerika. Kaya ako ay Dragon katol parin, at least malinaw pa rin ang mata ko. Hindi kaagad ako naka recover sa matinding pagkagimbal sa mga nasaksihan kong pangyayari. Sa makatuwid ay dali-dali akong tumakbo papalabas para humanap ng pinakamalapit na simbahan. Paglabas ko ay medyo nakalimutan ko na kaya demeretso na lang ako sa paglalakad pauwi ng bahay.



Habang papalayo ako sa mga internet shop ay nasabi ko sa sarili ko na iba na talaga ang mga kabataan ngayon. At napatunayan ko rin na tumatanda na ako dahil nasabi ko na iyan. Bago ko pa tuluyang naipagkanulo ang sarili ko sa pag amin, ay ibinalik ko ang pag i-isip sa mga nakita. Iba na talaga. Dati kasi makikita mong busog ang kalsada ng mga pawisang bata na nagtatakbuhan at nagkakasiyahan sa mga larong mataya-taya, tumbang preso, agawan base at Chinese garter na aaminin kong sinubukan ko rin. Karaniwang away ng mga bata noon ay ang pandurugas ng batang mataba, uhugin at pikon sa luksong baka, itatago ko siya sa pangalang Eman. Paano naman kasi, tuwing titira na ang pambato namin na si Jerson, payat at matalino, maraming tex sa t-shirt, itatataas ng bigla ni Eman ang niya para sumayad si Jerson at mataya. Minsan minalas si Jerson at sumubsob ito sa grabahan at nalagasan ng isa sa nalalabing apat na ipin, bulok pa ang isa. Ayun buntalan na. Agad kaming inawat ni aling Tess sa pamamagitan ng paghabol ng tsinelas sa mga nagsasapukang bata. Sigeng habol ni aling Tess, ang may-ari ng tindahan ng pinagdarausan namin ng laro at away ang harapan.



Ngayon kapansin-pansin ang linis ng kalsada. Puwede na yatang lapagan ito ng eroplano dahil wala na'ng mga bata, wala nang kalat. Dati kasi kung nagmamaneho ka ay malilito ka sa mga kalsadang ito kung dadaan ka dito sa oras na may pasok ang mga bata. Di mo mawawari kung historical astec site ba ito dahil sa ibat-ibang nakaguhit rito. Mga guhit lang pala ng piko, step-no, at mga tantos ng iskor ng mga naglalabanang grupo sa patintero, putbol at shato. Ngayon, wala nang sigawan. Wala nang mga sugat na kailangan gamutin ng lola kapag uwian na mula sa laro sa hudyat ng alas seis. Magagamot na ng mga "Health Pack" ang mga tama nila ng bala sa katawan sa nilalaro nilang mga bidyo game. Kung ngayon ay "Bawal Maglaro Ang Hindi Naligo", sa panahon noon ay bawal maglaro ang bagong ligo, kung ayaw mong mahataw ng buntot page na panakot ng lola, pero kahit kailan ay hindi ko pa nakita. Iba na talaga.

Hindi ko na mawari sa sarili ko kung talaga ngang mapalad ang mga kabataan ngayon o sila'y mga biktima ng komersiyalismo at teknolohiya. Kung noon ay pinoproblema ni Lolita Carbon at Pendong Aban ng bandang ASIN ang hanging lalanghapin ng mga bata, ngayon ay hindi na problema iyan dahil naglalaro na sila sa mga de air-con na mga silid, nakikipagbarilan at nakikipag madyikan. Hindi na nila kailangan ng sariwang hangin para habulin ang hininga mula sa pagkahingal dahil sa pakikipagtakbuhan habang naglalaro ng langit-lupa. Kaya naman puwedeng puwede ng dumihan ang hangin, walang magrereklamo. Hindi na rin nila kailangan ng mga punong aakyatan 'pag naglalaro ng taguan, o di kaya'y para silayan ang kursunada nilang kapitbahay. Dahil ngayon ay masisilayan na nila ito sa Friendster ay Myspace. Ano pa ang kasasabikan sa pag-akyat ng puno kung sa mga nilalaro nilang bidyo game ay nakakapunta sa ibat-ibang mga planeta at maging mga daigdig ng pantasya na nararating lang natin sa pakikinig sa kuwento ng lolo natin saliw sa sayaw ng kandila.

Aanuhin pa ang puno...?

Kaya naman puwede nang baragin ang mga bundok, putulin ang mga puno. Walang magrereklamo.

Dati kapag brownout ay napakasaya ng mga bata. Dahil marahil ito ang panahon na nagkakaipon-ipon ang buong pamilya, nakapalibot sa kandila, walang ibang magawa kundi magkuwentuhan. Natatandaan ko pa noong nauso ang brownout noong panahon ni For.Pres. Aquino, Madalas magbrownout dahil sa power crisis noong mga panahon na iyon. Libang na libang ang mga bata dahil sa maraming bentaha nito sa amin. Nadaragdagan ang oras ng paglalaro kahit lampas na alas-seis. Mainit, nasa labas lahat ng tao, kaya kung lalabas ang bantay, lalabas at maglalaro ang mga bata. Mag a-away muli kami ng batang mataba, uhugin at pikon sa luksong baka na si Eman, pagtatalunan namin ang tanda kong iskor namin sa naputol na laro kanina. Manduduga pa sana.

Tuloy ang laro.

Sige ang kuwentuhan ng mga mga matatanda sa gilid-gilid na manaka-naka'y halos mapatid and litid sa pagsaway sa mga apo'ng nandaraya sa tex. Makalipas ang ilang oras ay kandila parin ang superstar sa aming bahay. Halos 'di ko na maatim ang atungaw ng mga nagkakantahang tropa ng kuya ko sa akumpanya ng gitara ng erpat ng tropa ni Emerson na hiniram ni Makmak, pinsan ni Badong, 'yung tambay sa bahay nila Bon-bon.

Gitara ng bayan.

Habang kinakanta nila ng pilit ang best hits ni Rick Astly at mga makabasag utak sa taas na mga kanta ng Air Supply, nilabas ng tatay ko ang papag at nahiga sinesenyasan akong tumabi sa kaniya. Habang tinuturo niya ang mga constelations, na wala naman akong nakabisado ni isa, ay nanggigitata ako sa pawis at damang dama ko ang organic na "kuwintas" sa leeg ko na hindi inaabot ng sando ko na pinanloob ko pa galing sa iskuwela. Hindi pa ako nakakaligo dahil naunahan ako sa banyo ng katulong namin. Nagba-body scrub pa.

Tuloy ang kuwento ng tatay ko habang lumilipad ang utak ko. Iniisip ko kung nakatingin din kaya sa mga butuwin ang crush kong si Mylene. Iyon yung crush ko mula pa noong pasukan ng Grade1 hanngang Grade1 second week. Tapos si Maya naman, 'yung anak ng librarian.

--------

Sigawan ang lahat. May ilaw na. Saka tatahimik ang lahat, magliliwanag ang kalsada, magtutunugan ang mga TV at muling sasabog ang bapols ni mang Lino sa tugtog ng "Like A Virgin". Malungkot na mag uuwian na ang mga bata. Parang medyo pumayat si Eman sa tindi ng takbuhan.

Kung noon ay hindi malirip ang kaligayahan ng mga bata noon kapag brownout, malamang ay mag aamok ang mga bata ngayon kapag nagba-brawnawt at naputol ang pakikipaghampasan nila ng mahiwagang alikabok sa online game na nilalaro nila. Wala nang saysay ang mga kandila ngayon, na para bang inimbento lang para maghudyat ng kuwentuhan. Mayroon nang mga genereators at UPS (Uninteruptible Power Supply).

Kailan kaya huling tumingin sa mga bituwin ang mga kabataan ngayon para isipin ang crush nila? Kailang kaya huling tumakbo ang mga bata ngayon na parang mauubusan ng lupa? Kailang kaya sila huling umakyat ng puno? Kailan kaya sila huling nakinig ng kuwento nang nakapaikot sa kandila? Natatakot pa kaya ang mga bata ngayon sa baril, pulis at bala gaya ng panginginig natin noon kapag sinasabi ng lolo natin "ipahuhuli kita sa mamang pulis"... Natatakot pa kaya sila sa mga awtoridad na pangkaraniwan na nilang pinagbababaril sa mga bidyo game na nilalaro nila?
Sumusulat pa kaya sila ng love letter?

Mapalad nga ba sila?

=========

Si Eman pala payat na ngayon. Pero pikon parin, lalo na 'pag nabasa niya ito.